donderdag 13 april 2017

Ambulance


Elf korte verhalen, onafhankelijk van elkaar te lezen, maar op een wonderlijke manier met elkaar verbonden. De mannelijke hoofdpersonen wonen in dezelfde stad, maar kennen elkaar niet. Ze worden vanuit ik-perspectief beschreven. Zonder dat ze het weten is een ambulance – die in elk verhaal voorkomt – een gemeenschappelijke toevalligheid. De een hoort hem langsrijden, een ander ziet hem staan en weer een ander ligt er zelf in. In de verhalen wordt nadrukkelijk wel of juist niet gecommuniceerd met eigentijdse middelen: laptop en mobiel. Een psycholoog vraagt raad aan een volautomatische online-psycholoog. Iemand heeft zijn eigen kantoor opgeblazen, ligt gewond onder 't puin van het ingestorte gebouw; hij belt anoniem naar de krant om naar de reddingsactie te inormeren; speelt een spelletje op zijn telefoon, ontbeert de piepjes als de accu leeg is. 




Na het indrukwekkendede boek van Johan Harstad over Buzz Aldrin ben ik gelijk naar een ander boek van hem op zoek gegaan. Dat is deze verhalenbundel geworden die hij in het begin van zijn carrière schreef.

In elk verhaal komt een ambulance voor en de, uitsluitend mannelijke hoofdpersonages zijn veelal neerslachtig en somber, er valt niet veel te lachen in het leven van deze mensen. Veel gebeurtenissen vinden in de avond of in de nacht plaats, meestal als ze alleen zijn. De verhalen staan op zichzelf al kruisen sommige personages elkaars wegen.  Eigenlijk ben ik niet zo'n liefhebber van verhalenbundels toch heb ik me goed vermaakt met af en toe een verhaal tussendoor uit dit boek.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten