zaterdag 16 december 2017

Vogelman


Vijf vrouwen worden ritueel vermoord aangetroffen op een braakliggend terrein in Londen. De slachtoffers hebben een vreemd en weerzinwekkend detail gemeen en rechercheur Jack Caffery realiseert zich dat hij op het spoor is van het gevaarlijkste soort misdadiger dat we kennen. Hij is vastbesloten iedere mogelijkheid die de forensische wetenschap biedt, aan te grijpen in zijn jacht op de dader. Maar Jack weet ook dat de tijd beperkt is: de sadistische moordenaar kan elk moment zijn volgende slachtoffer eisen...



Wat een huiveringwekkende thriller is dit boek van Mo Hayder. Het is haar debuut en verscheen in 1999.

Vanaf het begin van het verhaal, als er vijf vermoorde vrouwen worden gevonden, wordt je in volle vaart meegenomen met de zoektocht naar een nietsontziende seriemoordenaar. Ondertussen leer je inspecteur Jack Caffery een beetje kennen, hij wordt geplaagd door demonen uit het verleden en kan hier moeilijk mee omgaan. De rest van het team vond ik wat op de achtergrond fungeren. Jack zet alles op alles om deze psychopaat te vinden. Als je denkt dat hij eindelijk uitgeschakeld is volgt er een plottwist, waarna het pas echt spannend wordt, het boek wegleggen is dan geen optie meer. Wat ik iets minder vond waren de vele gruwelijke gebeurtenissen, ik vond het soms net iets te veel en te erg. Dit boek is zeker niet geschikt voor mensen met een zwakke maag.



woensdag 13 december 2017

Een hart van steen

Twaalfjarige Ellen van Bemmel is de enige van de vier kinderen uit het saamhorige gezin van Bemmel die de komst van haar nieuwe zusje met grote ongerustheid tegemoet ziet. Want stel dat de banvloek die zij heeft uitgesproken, werkelijkheid wordt. Vijfentwintig jaar later keert Ellen, als enige nog levende Van Bemmel, terug naar haar ouderlijk huis. Ze is zwanger en zoekt een antwoord op de vragen die haar eigen kind haar later zal stellen: Heb ik geen oma, mama? En geen opa? Heb ik geen familie? Hoe komt dat?

Renate Dorrestein heeft al heel veel boeken geschreven, ooit las ik een ander boek van haar maar dat is al heel lang geleden. Dit boek, "een hart van steen" werd besproken in een Hebban leesclub, ik begon er blanco aan en wist niet eens waarover dit boek ging. Ik wilde alleen nog eens iets van Dorrestein lezen. Na het lezen besefte ik me dat je van dit boek ook zo weinig mogelijk moet weten, dit boek moet je gewoon op je af laten komen.

Ellen heeft iets verschrikkelijks meegemaakt toen ze jong was. Haar hele leven kampt ze met de gevolgen hiervan. Als ze haar ouderlijk huis terugkoopt en er weer gaat wonen, komen oude herinneringen weer boven, die ze had verdrongen. Maar hoe betrouwbaar zijn haar herinneringen? Door middel van flashbacks kom je steeds meer te weten wat er zich in het gezin heeft afgespeeld. In het begin van het verhaal wordt het ogenschijnlijk gelukkige gezin beschreven, een gezin met liefhebbende ouders, waarin Ellen als derde kind is geboren. Doordat ze het middelste kind is in het gezin is voelt ze zich niet gezien. Na de geboorte van haar zusje Ida gaat het mis met moeder Margje. De gevolgen zijn bijna niet te bevatten, ik vond het een hartverscheurend verhaal.

Ondanks dat het boek al 20 jaar oud is, had dit geen invloed op het leesplezier. Wel hoop ik dat in deze tijd zulke ernstige problemen in een gezin eerder onderkend worden. Dit boek heb ik in een ruk uitgelezen. Ik wilde doorlezen om te weten te komen wat er in Ellen's jeugd is gebeurd, daardoor vond ik dat er veel spanning in het verhaal zat.



zaterdag 9 december 2017

De jongen met de lede ogen + De vlammende geest


In De jongen met de lege ogen krijgen de agenten te maken met een enorme geestenuitbraak die Londen in zijn greep houdt. Scotland Yard kan de bestrijding niet meer aan en de bevolking is doodsbang. De bron van dit kwaad lijkt zich schuil te houden in de ruïnes van een middeleeuwse kerker. Om de gruwelijke verschijningen te laten stoppen, moeten Lockwood, Lucy en George samenwerken. Met hun gehate concurrenten, en met elkaar. Kunnen zij hun persoonlijke vetes opzijzetten? Zal het ze lukken om de geesten te verjagen? De duistere waarschuwingen van de Fluisterende Schedel voorspellen iets verschrikkelijks...






Achter elkaar heb ik deel 3 en 4 van de serie Lockwood & Co gelezen.

In deel 3 komt een nieuwe medewerkster, de knappe en perfecte Holly, het team versterken. Het klikt niet erg met de eigenzinnige Lucy. Lucy krijgt steeds meer hulp van de griezelige schedel in de fles.

Net als in de vorige delen lossen ze eerst wat kleinere zaken op voordat ze een grote klus klaren. Er heerst een grote uitbraak van geesten en na een tijdje mag Lockwood & Co meewerken met de gerenommeerde bureaus. Het lijkt erop dat ze door het speurwerk van George de haard van het probleem vinden. Er volgt een spectaculaire climax met veel gevaarlijke situaties.


 
Een stad die bedreigd wordt door geesten? Een kannibaal die opstaat uit de dood? Er is maar één team geestenjagers dat dit aankan... Lockwood & Co! Maar Lockwood & Co moet het zonder Lucy doen, die voor zichzelf is begonnen. En de geestenjagers hebben nogal wat te onderzoeken: monsterlijke handafdrukken op een raam, griezelige hakgeluiden uit een spookachtige keuken... en een raadselachtige, dreigende schaduw die over de begraafplaats van een klein dorp sluipt. In zijn spoor verrijzen de geesten uit hun graven... Het team heeft Lucy heel hard nodig - als ze tenminste bereid is terug te komen...


In dit deel is Lucy voor zichzelf begonnen. Toch kan Lockwood niet zonder haar talent en vraagt of ze toch nog een keer mee wil helpen. Als ze na een tijdje zelf de hulp van haar vrienden nodig heeft is dit het begin van een hernieuwde samenwerking. Er wacht weer een uitdagende klus. Dit keer is een heel dorp in de ban van raadselachtige zaken. Maar zijn de geesten hun grote vijand of spelen er andere zaken die nog veel gevaarlijker zijn?

Dit was voorlopig het laatste deel en tevens het spannendste, hopelijk komt er snel een nieuw deel op de Nederlandse markt. Het verhaal eindigt met een cliffhanger zodat ik het liefst gelijk door zou willen lezen.

zondag 19 november 2017

Het Cassandra-effect

Twee zusjes, een verdwijnt. Een narcistische moeder, een maniakale stiefvader, een disfunctioneel gezin. Wie weet waar Emma Tanner is?
De zusjes Tanner zijn verdwenen. Emma’s auto wordt gevonden, maar van haar en Cass geen spoor. Drie jaar later staat Cass ineens bij haar moeder en stiefvader op de stoep. Ze waren ontvoerd, vertelt ze, en gevangen gehouden op een eiland. Terwijl ze haar verhaal doet aan forensisch psychiater Abby Winter, onthult ze ook veel over haar leven voor de verdwijning. Een leven met een narcistische moeder, een maniakale stiefvader en een manipulatieve zus. Of is Cass juist degene die manipuleert?







Na drie jaar vermist te zijn geweest, staat Cass ineens weer bij haar moeder voor de deur. Door middel van flashbacks lees je wat er met de twee meisjes is gebeurd. Tijdens het lezen blijf je twijfelen of Cass de waarheid spreekt. Ze is een getraumatiseerd meisje dat een hele nare jeugd heeft gehad. Haar moeder, die ze mevrouw Martin noemt, heeft een narcistische persoonlijkheidsstoornis en kon hierdoor niet goed voor haar dochters zorgen. Cass voelt zich niet gezien en dit heeft grote gevolgen voor haarzelf en de rest van de familie.
Doordat de FBI psychologe Abby hetzelfde meemaakte in jaar jeugd, voelt ze zich erg betrokken bij deze zaak. Kan zij het vertrouwen van Cass winnen en achter de waarheid komen?

Het thema van dit boek is narcisme wat ik wel een interessant onderwerp vind. Naar mijn mening is dit in het boek veel te afstandelijk beschreven, het leken soms wel stukken uit een studieboek, dit vond ik jammer en haalde de vaart uit het verhaal.
Op basis van de omschrijving van dit boek had ik er iets meer van verwacht. Door de vragen die je tijdens het lezen tegenkomt is het toch wel een fijn boek om te lezen, je wilt doorlezen om er achter te komen hoe het precies zit.


zaterdag 18 november 2017

Meineed

Victor Carl is een ambitieuze, jonge advocaat uit Philadelphia die weet wat hij wil. Maar hij kan nauwelijks zijn rekeningen betalen en is hard op weg een cynische loser te worden. Een verzoek om hulp van zijn deftige collega en rainmaker William Prescott III komt dan ook als een geschenk uit de hemel. Het gaat om een spoedzaak: de verdediging van Jimmy Moore, een populaire plaatselijke politicus die moet terechtstaan wegens afpersing, chantage en mogelijk moord. Natuurlijk grijpt Victor deze spectaculaire zaak met beide handen aan, ook al moet hij beloven de gehele verdedigingsstrategie aan de briljante Prescott over te laten. Zo betreedt Victor Carl een wereld waar hij altijd van heeft gedroomd; een wereld van ongelimiteerde rijkdom en macht - maar ook van ongekende erotiek. Want Veronica Ashland, de sexy maîtresse van de politicus, blijkt in hem geïnteresseerd te zijn. Carl valt als een blok voor haar. Pas wanneer hij in acuut levensgevaar verkeert, begint het hem te dagen dat hij in een faustische nachtmerrie is beland.

 
Als de weinig succesvolle advocaat Victor Carl gevraagd wordt door het prestigieuze advocatenkantoor Prescott om Chester Concannon bij te staan kan hij dit niet weigeren. Chester is de rechterhand van een lokale politicus Jimmy Moore, die terecht staat voor moord. Victor Carl moet zijn cliënt echter verdedigen volgens de regels van de machtige William Prescott, voor eigen inbreng is geen plaats. Toch is hij eigenwijs en bijt zich als een pittbull vast in deze zaak. Hij komt steeds meer in de problemen door zijn bemoeienissen. Van verschillende kanten krijgt hij bedreigingen, zelfs de maffia weet hij kwaad te maken door een onbezonnen actie.

Je voelt gelijk al aan dat het helemaal fout gaat lopen, je wilt hem waarschuwen, ga niet voor het geld en blijf ver weg van deze mensen.  Het is een complex verhaal, geschreven met veel vaart en verrassende plotwendingen. Ook ontbrak de nodige humor niet in het boek, vooral de Joodse detective vond ik heel erg grappig .Dit alles aangevuld met mooie sfeerbeelden van Philadelphia.

Dit boek stond al jaren bij me in de kast, het is al van 1995. Ik lees bijna nooit juridische thrillers, maar ben nu  heel blij dat ik dit boek eindelijk heb gelezen, wat mij betreft een aanrader.



vrijdag 10 november 2017

Alsof het voorbij is



De tijd heeft Tony Webster ingehaald: ineens is hij een man van rond de zestig, die met weemoed terugkijkt op zijn schooljaren. Hij heeft vriendschappen, een carrière, een huwelijk en een best makkelijke scheiding gehad. Hij heeft zeker nooit geprobeerd iemand pijn te doen. Maar het geheugen is niet perfect. Het kan altijd verrassen, zoals een brief van een advocaat zal bewijzen.





Julian Barnes is een gerenommeerde Engelse auteur met al veel succesvolle titels op zijn naam . Met "Alles is voorbij" heeft hij in 2011 de Man booker prize gewonnen.

Dit verhaal is geschreven vanuit het perspectief van Tony Webster en bevat twee gedeelten. Het eerste deel is kort en gaat over zijn jeugd en dan vooral zijn studietijd met de bijbehorende vriendschappen. In het grootste, tweede gedeelte, is Tony inmiddels een bejaarde man die worstelt met zijn herinneringen. Tijdens het lezen over deze zoektocht vraag je je af hoe betrouwbaar de herinneringen van hem zijn.

Ondanks dat het een dun boek was heb ik er erg lang over gedaan, ik vond het een moeilijk boek om te lezen. Door de filosofische schrijfstijl heb ik veel stukken meerdere keren gelezen om het goed tot me door te laten dringen. Maar door deze inspanning krijg je mooie inzichten en bespiegelingen terug. Het is een mooi geschreven verhaal met een goed en verrassend plot.

Ik heb dit boek gelezen en daarna de film gezien. Het vult elkaar goed aan, ik geloof zelfs dat ik dit keer de film voor het grootste gedeelte mooier vond dan het boek. Behalve het, waarschijnlijk beter voor commerciële doeleinde geschikte, geromantiseerde einde.



zondag 29 oktober 2017

Honden van Riga


Op een winterse dag spoelt een rubbervlot met twee dode mannen aan op de zuidkust van het Zweedse Skåne. Na een anonieme tip stelt de politie een onderzoek in. De mannen zijn vóór hun executie gemarteld. Identificatie aan de hand van hun gebit levert een spoor op dat Wallander naar de Letse hoofdstad Riga voert. Daar dreigt hij een pion te worden in een Baltische intrige.



Honden van Riga is het tweede deel van de serie met een hoofdrol voor Kurt Wallander. In 2006 las ik het eerste deel. Ik merkte dat van zijn personage niet erg veel is blijven hangen, maar dit was geen belemmering tijdens het lezen.

Dit boek heeft veel indruk op me gemaakt. Het verhaal begint met de vondst van twee lijken op een vlot. Al snel blijkt dat deze van Oost-Europese makelij is. De Zweedse inspecteur Wallander moet samenwerken met de Letse Majoor Liepa. Als Wallanders hulp voor het onderzoek in Letland nodig is, raakt hij steeds meer betrokken bij deze complexe zaak. Hij probeert telkens op zijn instinkt te vertrouwen maar of dit verstandig is?

Al snel merkte ik dat dit geen "gewone" Scandinavische thriller is. Dit boek gaat veel dieper in op de problematiek in de Baltische Staten. Het is begin jaren 90 geschreven dus ik weet niet of het leven daar nog zo zwaar is. Inmiddels hebben de Russen het land verlaten en zijn ze toegetreden tot de EU, hopelijk is de situatie voor de inwoners ook wat beter geworden.



zaterdag 28 oktober 2017

Oomen stroomt over

Puberteit, zwangerschap: kastenvol zijn er over deze grote hormonenhussels in een vrouwenleven geschreven, eindeloos wordt erover geklept. Francine Oomen kan erover meepraten als auteur van de succesvolle 'Hoe overleef ik'-reeks, waarmee ze duizenden pubers door een lastige tijd loodste. Maar hoe zit het met die derde hormonenhussel, de overgang? Daarover klinken hier een daar inmiddels wel wat piepjes, maar echt op de kaart staat het fenomeen niet. En ook dit ervoer Oomen aan den lijve: ze werd min of meer overvallen door een reeks symptomen, van breinblubber tot opvliegers en verzakkingen van velerlei aard. Het moeilijkst was misschien nog wel de innerlijke strijd met schuldgevoel en prestatiedrang. Leuk is anders, maar we kunnen er allemaal ons voordeel mee doen, want het geworstel heeft geleid tot een magnifieke graphic memoir. Een informatief, oogstrelend, geruststellend, confronterend en oergeestig boek, dat niet alleen een persoonlijke strijd documenteert, maar ons ook de ogen opent voor een maatschappelijke kwestie. Vrouwen rond de vijftig zitten tegenwoordig niet meer weg te kwijnen achter de gerania, maar spelen een cruciale rol in economie en maatschappij. Vooralsnog wordt elk overgangsgedoe weggemoffeld en/of weggeslikt middels hormoontherapie. Dat moet anders kunnen - in ieders belang. 

 
Dit boek had ik in mei al gereserveerd bij de bieb en was nu pas beschikbaar. Een erg populair boek dus. Oomen is bekend geworden door de "Hoe overleef ik" boeken voor kinderen en pubers. Dit keer een boek voor volwassen, vooral voor vrouwen. Ze laat zien hoe ze zelf de overgang overleeft. Dit toont ze aan de hand van tekeningen, teksten, puzzels en meer. Het is een leuk boek om door te bladeren, met de nodige humor en leuke, afwisselende onderdelen. Ik had verwacht dat het een boek was om te lezen, maar het is meer een stripboek of doe boek. Vaak grappig en soms herkenbaar.



zondag 22 oktober 2017

Sprakeloos


Na een beroerte raakt een amateur-actrice en schrijversmoeder haar spraakvermogen kwijt. Langzaam en onherroepelijk takelt ze af, steeds minder in staat om te communiceren met wie haar lief is.
Daarover schrijvend maakt Tom Lanoye een meervoudige balans op. Van zijn kleurrijke jeugd in een volkswijk, van zijn worsteling met de liefde, van zijn rol als schrijver, van zijn conflicten met de kleine moederdiva, van de strijd die zij manmoedig voert en waarin ze reddeloos en redeloos ten onder gaat - en van de blijvende woede en pijn die dat oplevert.




Sprakeloos boek las ik voor de cursus boek en film. De Belgische Tom Lanoye kende ik alleen van gezicht en dit is mijn eerste boek dat ik van hem lees. Hij heeft al een indrukwekkend oeuvre aan boeken geschreven. Met Sprakeloos heeft hij diverse prijzen gewonnen.

Door het vele Belgische taalgebruik vond ik het vooral in het begin lastig lezen, ik moest heel goed mijn aandacht erbij houden. Afwisselend lees je enorm veel anekdotes over zijn jeugd, als jongste zoon van een slagersgezin en de buurt waarin Tom is opgegroeid. Dit spreekt allemaal erg tot de verbeelding en is erg leuk om te lezen. De meest kleurrijke personages worden opgevoerd, vooral dikke Lisa vond ik hilarisch. Maar ook zijn moeder Josée Verbeke is erg flamboyant. Tussendoor wordt de aftakeling en het mensonterende einde van zijn moeder beschreven. Ondanks het trieste verhaal van zijn moeder vond ik het geen heel erg naar boek. Door de uitbundige en bloemrijke schrijfstijl heb ik het met plezier gelezen.

In tegenstelling tot het boek wordt in de film meer de nadruk gelegd op het ziekteproces en de relatie met zijn moeder. Het is een confronterende film, waarin voor mij vooral de acteurs die de ouders op latere leeftijd speelden eruit sprongen.

Alles bij elkaar was het een mooie kennismaking met Tom Lanoye, ga nu zeker een keer kijken als hij op de Nederlandse televisie komt.


dinsdag 17 oktober 2017

50. Dingen die ik blijf doen (en andere verhalen)

Saskia Noort is 50 en single. De kinderen zijn het huis uit. Wat nu? Om mee te blijven tellen blijkt ze verbijsterend veel te moeten: cursussen volgen; op retreat; naar Wasteland; een strak lijf; gezond eten; sociaal beschikbaar zijn, en vooral: daten. Allemaal opstapjes naar een gelukkige tweede helft, zeggen vrienden en vloggers. Daarnaast mag er een hoop niet meer. Zoals mouwloze truitjes, korte rokjes en lang haar.

In 50. Dingen die ik blijf doen (en andere verhalen) beschrijft Saskia Noort scherp, geestig, vilein, maar bovenal openhartig, hoe eindeloos ingewikkeld het leven is, zelfs wanneer alle sporen ruimschoots verdiend zijn. Mannen zijn bang, kinderen bemoeien zich met alles, het huis is leeg en de agenda te vol.




Dit boek is me aangeraden door een kennis. Zij was heel erg enthousiast over dit boek. Mijn enthousiasme is iets minder groot maar toch vond ik de (korte) verhalen lekker weglezen. Ze gaan vooral over hoe het is om te daten op oudere leeftijd. Gelukkig heb ik hier geen ervaring mee, want het valt niet mee volgens Saskia Noort. Het lijkt me een vermoeiende bezigheid. Ze heeft de verhalen geschreven op een eerlijke humorvolle manier, zonder zichzelf te ontzien. Ook schuwt ze niet wat moeilijke onderwerpen in dit boek te verwerken. Ik vond het vooral een boek om lekker tussendoor te lezen.