vrijdag 19 januari 2018

De onderkant van sneeuw

Hoe onschuldig ben je als je per ongeluk iemand doodrijdt?
Een jonge vrouw rijdt per ongeluk een peuter dood en verdrinkt in een zee van schuldgevoelens. Wanneer twee jaar na dato haar eigen dochter met de dood wordt bedreigd, verliest ze de grip op zowel haar leven als haar gedachten. Zit ze onbewust zelf achter de dreigementen en is dit een manier om zichzelf te straffen? Of probeert één van haar vele vijanden haar gek te maken? In een uiterste wanhoopspoging zoekt de vrouw hulp bij een psychiater, maar dan lijkt haar leven pas echt te ontsporen...








De onderkant van sneeuw is het debuut van de Nederlandse Ilse Ruijters en een veelgelezen en populair boek. Ze won hiermee in 2015 de Hebban Thriller Debuutprijs.

Als Irene een klein meisje heeft doodgereden, gaat ze tenonder aan schuldgevoelens. Om het verleden achter zich te laten gaat het gezin verhuizen naar een ander dorp en hopen daar een nieuwe start te kunnen maken. Maar als snel gebeuren er vreemde dingen en is de sfeer om haar heen erg grimmig. Ze verliest steeds meer de grip op haar leven.

Het boek is geschreven in een fijne schrijfstijl met korte hoofdstukken zodat het verhaal heel vlot leest. Door de verschillende plotwendingen wilde ik ook echt graag doorlezen. Dit boek heeft met recht het stempel psychologische thriller gekregen. Soms vond ik het verhaal wat ongeloofwaardig en voorspelbaar. Daarom lijkt het me vooral een geschikt boek voor mensen, die bijvoorbeeld alleen in de vakantie lezen, die zou ik zeker dit boek aanraden.



zaterdag 13 januari 2018

Het glazen huis


 
Zeven kunstenaars en wetenschappers komen bij elkaar op Stormø, een onbewoond eiland voor de Deense kust. Ze kennen elkaar niet, maar ontvingen allemaal een anonieme uitnodiging om een maand in alle rust op het eiland te komen werken. Als blijkt dat hun tijdelijke huis van glas is en ze volkomen afgesneden zijn van het vasteland, zijn de gasten meer op elkaar aangewezen dan ze lief is. Dan verdwijnt een van hen, een ander komt dodelijk ten val. Langzaam wordt duidelijk dat de gasten zonder het te weten een gedeeld verleden hebben, vol leugens en bedrog, waarin het onderscheid tussen slachtoffer en dader al snel vervaagt.






Als zeven mensen samen komen op een eiland lijken ze elkaar niet te kennen. Er is geen telefoon of internet, ze kunnen niet van het eiland af. Het is duidelijk dat ze niet zonder reden op Stormø bij elkaar zitten. Langzamerhand kom je erachter wat hen bindt. 
Doordat alle personages uitvoerig werden geïntroduceerd kwam het verhaal langzaam op gang. Toen er mensen gingen verdwijnen werd het spannend en voelde dit boek voor mij meer aan als een thriller dan een roman. Dit kwam mede door de onderhuidse spanning en beklemmende sfeer op het eiland. 
De meningen over dit boek zijn nogal uiteenlopend maar ik heb er van genoten.



vrijdag 5 januari 2018

De man van de blauwe cirkels

Jean-Baptiste Adamsberg staat bekend om zijn ondoorgrondelijke maar succesvolle werkwijze. Die bestaat uit dromen, lopen, staren en eindeloos tekeningetjes maken. Tot irritatie van zijn naaste collega Danglard, die zich juist laat leiden door de ratio, aanwijzingen en feiten.

Commissaris Adamsberg is al enkele maanden geïntrigeerd door de blauwe krijtcirkels die her en der in Parijs op straat worden getekend. De tekenaar laat in de cirkel een voorwerp achter: een leeg blikje, een badmuts of een plastic poppetje. Volgens Adamsberg ademen de cirkels wreedheid uit?, en hij vermoedt dat de voorwerpen in intensiteit zullen groeien. Een psychiater die hij raadpleegt, bevestigt hem dat de cirkeltekenaar geobsedeerd is door de dood? 




In mijn vorige boek, Besmeurde sneeuw las de vermoorde man dit boek. Toevallig had ik dit boek ook, vandaar dat ik gekozen heb om deze te gaan lezen.

Dit is het fragment wat ik las in Besmeurde sneeuw:
"Het boek, The Calk Circle Man, is geschreven door Fred Vargas, de omslag is versleten en halverwege het boek is een ezelsoor gevouwen. Ik sla de bladzijde open en mijn oog valt op de bovenste zin, Can't think of anything to think."

Denken, dat is vooral wat Commissaris Adamsberg doet, een onalledaagse manier van werken. Evenals de vele glazen witte wijn die zijn collega, inspecteur Danglard, onder werktijd wegdrinkt. Het zijn nogal vreemde personages die in het verhaal voorkomen tijdens het onderzoek naar de geheimzinnige cirkelman. Dit alles bij elkaar maakte het allemaal erg ongeloofwaardig, het is een apart boek al leest het wel fijn weg door het vermakelijke verhaal.

Dit is het eerste deel van een serie rond commissaris Adamsberg, of ik er meer ga lezen weet ik nog niet, al staat er nog wel een van deze serie in mijn boekenkast.


zondag 31 december 2017

Orewoet

Het is het voorjaar van 1971. Kunstenaar Lucas Brandmeester verovert het hart van de mooie May maar verdwijnt daarna uit het publieke leven. Zijn afwezigheid drijft May tot wanhoop. Zijn beste vriend ruikt echter de kans om eindelijk uit Lucas' schaduw te stappen.

Het is het voorjaar van 2002. Op de begrafenis van Lucas Brandmeester ontdekt zijn zestienjarige zoon dat Lucas zijn vader was. In zijn pogingen meer te weten te komen moet hij droombeelden aan de kant schuiven en het gestuntel van ouders onder ogen zien.

In Orewoet vertellen een alleenstaande moeder, een teruggetrokken puber en een rasopportunist over hun afwezige geliefde, vader, vriend. Ze proberen de wereld naar hun hand te zetten, maar controle en beheersing leggen het af tegen het soort verlangen dat je binnenstebuiten keert. Orewoet is een indrukwekkende roman over de vloeibare scheidslijn tussen begeerte en waanzin. 




Ik had me ingeschreven voor de blind date leesclub van Hebban, je doet mee met een leesclub maar weet niet welk boek je krijgt. Orewoet was het boek dat ik mocht lezen.
Het is de debuutroman van Emy Koopman en het boek is genomineerd voor de bronzen uil 2017.

Het eerste wat opvalt aan dit boek is de bijzondere titel, Orewoet. Als je op de link klikt, lees je dat het een oud Middelnederlands woord is wat omschreven wordt als gloed, hitte, vurigheid maar ook buiten zichzelf en heftig begerend.

Met de heftige begeerte voor de knappe, maar waanzinnige kunstenaar Lucas komt het verhaal tot stand. May is geobsedeerd door deze man en krijgt een zoon van hem, Alex. Ze heeft altijd voor haar zoon verzwegen wie zijn vader is. Totdat Alex het op de begrafenis van Lucas ontdekt. Hierdoor wordt de relatie tussen moeder en zoon zwaar op de proef gesteld.

Ondertussen is er een tweede verhaallijn, die van Dirk, Lucas beste vriend. Hij heeft een belangrijke rol gespeeld in het verleden van May. Door zijn brieven kom je erachter hoe hij die tijd beleefde.

Orewoet is een bijzonder debuut, je wordt meegenomen naar het studentenleven in Amsterdam tijdens het begin van de zeventiger jaren en krijgt een mooi beeld van die tijd. De vriendschap van toen, maar ook de worsteling van een jonge jongen in 1992 zijn mooi weergegeven in dit verhaal.






zaterdag 30 december 2017

Kerstdagen

Magie is een hoofdingrediënt in het speelse, vindingrijke oeuvre van Jeanette Winterson, en nu laat ze haar fantasie de vrije loop in twaalf (plus één) betoverende (kerst)verhalen voor de donkere, koude avonden. In een afgelegen victoriaans huis aan zee, tijdens de langste nacht van het jaar, hoort de eenzame logé mysterieuze geluiden op zolder. Een vrouw met een gebroken hart wordt getroost door een filosofische fee met een kerstboom op haar hoofd. Een ezel geeft zijn bijzondere visie op het verhaal van de geboorte van Jezus. En in het laatste verhaal vertelt Winterson over haar eigen bijzondere kerstherinneringen. Of ze nou heidens of Bijbels of gothic of autobiografisch zijn, de verhalen in Kerstdagen zullen onze kinderlijke verbazing over en geloof in de kerst opnieuw aanwakkeren. Twaalf verhalen plus één plus open haard plus kopje thee = de perfecte winteravond.



Dit boek bevat 12 sprookjesachtige, winterse kerstverhalen, vol met magie en spanning, in een heerlijke Engelse sfeer. Ook staat er nog wat uitleg in over het ontstaan van kerstmis en 12 recepten van bekenden van de auteur. Het is een heerlijk boek om in de kersttijd tijd te lezen, elke dag een mooi verhaal.



Dit was het laatste berichtje van het jaar.....

Ik las dit jaar 65 boeken, het mooiste boek vond ik
dit is het enige boek dat ik 5 sterren heb gegeven.
Het indrukwekkendste boek was voor mij  "Over de grens" 
hierdoor ben ik gefascineerd geraakt door Noord Korea en heb daardoor nog meer boeken over dit land gelezen.
Elke vakantie heb ik een deel van De oversteek trilogie
 gelezen, allemaal hele dikke boeken waar je flink de tijd voor moet nemen maar dit is zeker de moeite waard.   
Het meest verrassendste boek vond ik Meindeed
een juridische thriller die ik al jaren in mijn boekenkast had staan. Door een artikel dat ik las over de auteur ben ik het boek gaan lezen en het heeft me positief verrast!
 
Ik wens iedereen een fijne jaarwisseling en een heel mooi 2018 met veel nieuwe (lees)avonturen.



woensdag 27 december 2017

Besmeurde sneeuw

De eerste sneeuw van het jaar is net gevallen als in Stockholm een man wordt neergestoken in een steegje. Het slachtoffer blijkt een wetenschapper te zijn die onderzoek doet naar extremistische politieke groeperingen. Uit zijn aantekeningen blijkt dat ook iemand anders gevaar loopt.
Maar wie?

De gevoelige agent Leo Junker en zijn aartsvijand Gabriel Birck worden samen op de zaak gezet. Al snel raken ze verstrikt in een duister politiek steekspel tussen radicaal links en rechts. En Junker heeft daarnaast al genoeg met zichzelf te stellen, hij worstelt met trauma's, een pillenverslaving en zijn relatie. Kan hij zijn weg vinden in dit politieke web? Kan hij vriend en vijand van elkaar onderscheiden? En bovenal, kan hij de tweede moord voorkomen?




Ik wilde nog een thriller lezen voor het eind van het jaar. De kaft trok mijn aandacht, het paste perfect bij de tijd van het jaar. Pas tijdens het lezen ontdekte ik dat dit het tweede deel was met Leo Junker in de hoofdrol, in dit boek werd veel verwezen naar het eerste deel. Hierin heeft hij angst voor wapens en een pillen verslaving opgelopen, als ik het goed heb begrepen. Ik vond het jammer dat ik deze niet eerst had gelezen.

Het boek begint op 12 december, met de moord op een wetenschapper in Stockholm. Leo moet met zijn collega Gabriel Birck de zaak oplossen. Al snel worden ze van de zaak gehaald en moeten ze alles overdragen aan de Säpo. Maar ze kunnen deze zaak niet opgeven, telkens krijgen ze nieuwe informatie. De oplossing voor deze moord wordt gezocht in Zweedse verzetsgroepen, maar komt de dreiging van links of rechts? Er volgt een kat en muisspel tussen het verzet, de Säpo en Junker en Birck. Ondertussen wordt Leo erg gekweld door zijn angst- en paniekaanvallen. Is hij koelbloedig genoeg om de zaak niet verder te laten escaleren?

Al spreekt het thema over extreme linkse- en rechtse groeperingen me niet zo aan, het is zeker een actueel onderwerp. Het verhaal vond ik wat gecompliceerd en soms verwarrend. Vaak moest ik de personages terugzoeken om te kijken wie hij of zij was. Het is echt een boek om in door te lezen, maar zeker op het einde wordt het spannend en wil je ook niets liever dan dat.



Eerder las ik De jongen die terugkeerde van deze auteur.   



vrijdag 22 december 2017

Moord in de Oriënt express


Als Hercule Poirot vanuit Istanbul met de Oriënt-Expres naar Engeland terugkeert, verwacht hij een rustige reis. Maar rond middernacht strandt de trein in de sneeuw en de volgende ochtend blijkt één van de passagiers op een gruwelijke manier te zijn vermoord. Poirot vindt bij het ondervragen van zijn medepassagiers zo veel tegenstrijdige aanwijzingen, dat hij al gauw vermoedt dat dit de meest wonderlijke moordzaak uit zijn carrière zal worden.



Agatha Christie heeft talloze boeken geschreven met de Belgische detective Hercule Poirot in de hoofdrol. Dit is het 9e boeken en stamt uit 1934. Het is al diverse malen verfilmd en ook dit jaar is er weer een poging gedaan. Deze film ga ik binnenkort zien, vandaar de keuze om dit boek te lezen.

Ondanks dat het boek al meer dan 80 jaar oud is, vond ik het heerlijk om terug in de geschiedenis te gaan. Naar de tijd van het telegram, toen er nog treinen vertrokken uit Aleppo, Syrië, waarin de mensen nog beleefd waren tegen elkaar en snorren nog knevels waren. De gedetailleerde beschrijving van de personages waren subliem. De moord vond ik eigenlijk maar bijzaak tijdens het lezen, hoe de oplossing tot stand kwam was veel interessanter. Natuurlijk maakte de mooie locatie, de Oriënt express, het helemaal af. Ik vond het een ontzettend leuke leeservaring.



woensdag 20 december 2017

De partituur voor de toverfluit


De partituur voor De toverfluit is een subtiele en gedetailleerde roman over een uit nood ontstane subcultuur: die van de migranten van de Balkan in Wenen. De hoofdpersoon Ferdinand Konjic, een opmerkzame en gevoelige fluitist die uit Sarajevo is gevlucht, is in al zijn ongewoonheid ook maar een gewone migrant. Net als vele van zijn lotgenoten moet hij genoegen nemen met een simpel baantje, krijgt hij zijn dagelijkse portie vreemdelingenhaat te verduren en lukt het hem niet, zijn vele pogingen ten spijt, om geaccepteerd, laat staan geliefd te worden.

Ferdinand denkt teveel en te afwijkend; zelfs zijn landgenoten in Wenen vinden hem vreemd omdat de sporen van de oorlog in zijn leven alsmaar dieper lijken te worden naarmate de tijd verstrijkt. Zijn herinneringen aan zijn zus Fatima, die hij in de oorlog kwijt is geraakt, komen steeds vaker terug. Zal de ontmoeting met Reverend, de handige Amerikaanse musicus en evangelist, een nieuwe wending in Ferdinands leven brengen?


Muziek, de taal die iedereen begrijpt en samenbrengt...

De uit Sarajevo afkomstige, oorlogsvluchteling Ferdinand voelt zich minderwaardig.  Hij woont in Wenen waar hij werkt als taxichauffeur. In zijn vrije tijd voert hij de duiven in de stad, deze doen hem denken aan zijn overleden zus. Als hij de charismatische prediker Abraham George Washington, Reverend genoemd, moet vervoeren in zijn taxi, raken ze aan de praat en er ontstaat een soort vriendschap. Deze man wil dat Ferdinand een muziekgezelschap gaat vormen, genaamd "Een toekomst voor Bosnië". Ferdinand staat hier sceptische tegenover, want is het mogelijk om met zijn vroegere vijanden muziek te maken. Ondertussen speelt zijn oorlogsverleden hem veel parten, hij heeft last van achtervolgingswaanzin, vooral door politieagenten raakt hij enorm in paniek.
Kan de muziek hem helpen het verleden achter zich te laten of zijn de wonden te diep?

Tijdens het lezen krijg je telkens kleine stukjes informatie wat er is gebeurd met zijn familie en voornamelijk over het lot van zijn zus. Ik vond het geen prettig boek om te lezen, het is een triest verhaal zonder veel perspectief voor de hoofdpersoon, hij bleef in maar het verleden hangen.

De diepere lagen in dit boek en de parallellen tussen Die Zauberflöte van Mozart heb ik helaas niet goed kunnen ontdekken. Waarschijnlijk door mijn gebrekkige kennis van klassieke muziek. Mocht je geïnteresseerd zijn in meer achtergrondinformatie, dit is hier te vinden, bij de Hebban leesclub.


.

zaterdag 16 december 2017

Vogelman


Vijf vrouwen worden ritueel vermoord aangetroffen op een braakliggend terrein in Londen. De slachtoffers hebben een vreemd en weerzinwekkend detail gemeen en rechercheur Jack Caffery realiseert zich dat hij op het spoor is van het gevaarlijkste soort misdadiger dat we kennen. Hij is vastbesloten iedere mogelijkheid die de forensische wetenschap biedt, aan te grijpen in zijn jacht op de dader. Maar Jack weet ook dat de tijd beperkt is: de sadistische moordenaar kan elk moment zijn volgende slachtoffer eisen...



Wat een huiveringwekkende thriller is dit boek van Mo Hayder. Het is haar debuut en verscheen in 1999.

Vanaf het begin van het verhaal, als er vijf vermoorde vrouwen worden gevonden, wordt je in volle vaart meegenomen met de zoektocht naar een nietsontziende seriemoordenaar. Ondertussen leer je inspecteur Jack Caffery een beetje kennen, hij wordt geplaagd door demonen uit het verleden en kan hier moeilijk mee omgaan. De rest van het team vond ik wat op de achtergrond fungeren. Jack zet alles op alles om deze psychopaat te vinden. Als je denkt dat hij eindelijk uitgeschakeld is volgt er een plottwist, waarna het pas echt spannend wordt, het boek wegleggen is dan geen optie meer. Wat ik iets minder vond waren de vele gruwelijke gebeurtenissen, ik vond het soms net iets te veel en te erg. Dit boek is zeker niet geschikt voor mensen met een zwakke maag.



woensdag 13 december 2017

Een hart van steen

Twaalfjarige Ellen van Bemmel is de enige van de vier kinderen uit het saamhorige gezin van Bemmel die de komst van haar nieuwe zusje met grote ongerustheid tegemoet ziet. Want stel dat de banvloek die zij heeft uitgesproken, werkelijkheid wordt. Vijfentwintig jaar later keert Ellen, als enige nog levende Van Bemmel, terug naar haar ouderlijk huis. Ze is zwanger en zoekt een antwoord op de vragen die haar eigen kind haar later zal stellen: Heb ik geen oma, mama? En geen opa? Heb ik geen familie? Hoe komt dat?

Renate Dorrestein heeft al heel veel boeken geschreven, ooit las ik een ander boek van haar maar dat is al heel lang geleden. Dit boek, "een hart van steen" werd besproken in een Hebban leesclub, ik begon er blanco aan en wist niet eens waarover dit boek ging. Ik wilde alleen nog eens iets van Dorrestein lezen. Na het lezen besefte ik me dat je van dit boek ook zo weinig mogelijk moet weten, dit boek moet je gewoon op je af laten komen.

Ellen heeft iets verschrikkelijks meegemaakt toen ze jong was. Haar hele leven kampt ze met de gevolgen hiervan. Als ze haar ouderlijk huis terugkoopt en er weer gaat wonen, komen oude herinneringen weer boven, die ze had verdrongen. Maar hoe betrouwbaar zijn haar herinneringen? Door middel van flashbacks kom je steeds meer te weten wat er zich in het gezin heeft afgespeeld. In het begin van het verhaal wordt het ogenschijnlijk gelukkige gezin beschreven, een gezin met liefhebbende ouders, waarin Ellen als derde kind is geboren. Doordat ze het middelste kind is in het gezin is voelt ze zich niet gezien. Na de geboorte van haar zusje Ida gaat het mis met moeder Margje. De gevolgen zijn bijna niet te bevatten, ik vond het een hartverscheurend verhaal.

Ondanks dat het boek al 20 jaar oud is, had dit geen invloed op het leesplezier. Wel hoop ik dat in deze tijd zulke ernstige problemen in een gezin eerder onderkend worden. Dit boek heb ik in een ruk uitgelezen. Ik wilde doorlezen om te weten te komen wat er in Ellen's jeugd is gebeurd, daardoor vond ik dat er veel spanning in het verhaal zat.