vrijdag 18 mei 2018

Ik ben Eleanor Oliphant

Eleanor Oliphant heeft haar leven vrij goed onder controle. Ze draagt elke dag dezelfde kleren, eet elke dag dezelfde maaltijd, en koopt elk weekend twee flessen wodka. Met Eleanor Oliphant gaat eigenlijk alles goed. Haar zorgvuldig gestructureerde leven loopt op rolletjes en ze mist niks. Of althans, soms (best wel vaak eigenlijk) is ze eenzaam en zou ze gelukkig willen zijn.
Als Eleanor op een dag samen met een collega een oudere man helpt die gevallen is, verandert haar hele leven onverwachts. De muren die haar al zo lang beschermen verdwijnen als sneeuw voor de zon, en ze  al voor het eerst de confrontatie met haar angsten en twijfels aan moeten gaan. Want Eleanor Oliphant weet misschien wel hoe ze moet functioneren, maar ze heeft geen idee hoe ze moet leven.





Eleanor houdt van duidelijkheid in haar gestructureerde leven, verder gaat alles goed....denkt ze. De eenzame Eleanor brengt haar tijd door volgens vaste regels en is daar tevreden mee. Totdat ze samen met een collega een oudere man helpt bij een ongeluk, daarna gaan sommige dingen ineens anders. Door deze gebeurtenis raakt ze bevriend met Raymond en krijgt haar leven langzamerhand wat meer kleur. Met vallen en opstaan durft ze zich open te stellen en stapje voor stapje helpt hij haar gebeurtenissen onder ogen te zien die ze in haar jeugd heeft meegemaakt.

Wat een mooi verhaal was dit, het was ontroerend maar vaak moest ik ook zo lachen om die eigenzinnige Eleonor, vooral in het eerste gedeelte. Daarna werd de toon wat serieuzer. 
Dit boek heeft me doen lachen en huilen en is wat mij betreft een aanrader.


 

vrijdag 11 mei 2018

Aantekeningen over het verplaatsen van obelisken

Een jonge schrijver reist af naar Alexandrië met in zijn koffer de boeken die zijn overleden vriend Tomas schreef. Hij wil deze boeken vereeuwigen door ze in een kast in de beroemde Bibliotheek van Alexandrië te zetten. Tegelijk gaat hij op zoek naar de tombe van Alexander de Grote, over wie hij al langer een biografie wil schrijven.
Tijdens zijn zwerftochten door de Egyptische stad duiken allerlei herinneringen op aan Tomas, die er als een schim blijkt rond te waren. 











Arjen van Veelen is journalist, columnist en nu ook schrijver, dit is zijn debuutroman.

Dit boek is een ode aan zijn jong overleden vriend, de Belgische schrijver Thomas Blondeau.
Tijdens zijn studententijd in Leiden raken ze samen bevriend, het wordt een intense vriendschap.
De flamboyante schrijver T(h)omas neemt de ik figuur onder zijn hoede en spoort hem aan tot schrijven. Als hij onverwachts sterft gaat de hoofdpersoon een tijd later op reis naar Alexandrië. Deze reis wordt levensecht en beeldend beschreven. Hierdoor leek het soms of ik een reisverslag las, dit kwam mede door de foto's die door het boek heen geplaatst waren.


Voor de ik persoon is het echter geen plezierreisje, hij gaat een belofte inlossen die hij heeft gedaan aan zijn overleden vriend. Tijdens deze reis haalt hij herinneringen op en probeert zijn dood te aanvaarden. Op een symbolische manier neemt hij afscheid van hem en probeert hem los te laten.
Ik las een mooi verhaal over vriendschap en verlies.




zondag 6 mei 2018

De dood zingt in Napels

Napels, 1931. Een bittere wind raast door de straten van de stad als er een moord gepleegd wordt in het donkere stadshart. Het San Carlo Theater staat op het punt de spectaculaire opera Cavalleria Rusticana uit te voeren, met in de hoofdrol 's werelds grootste tenor Arnaldo Vezzi. Maar een paar minuten voor aanvang wordt de operazanger dood in zijn kleedkamer gevonden. Zijn keel is doorgesneden met een stuk spiegel. Maar op de muren, zijn jas en sjaal is geen bloed te bekennen... De mysterieuze commissaris Ricciardi wordt op de zaak gezet. Hoewel het fascistische regime met zijn spionnen en corruptie het oplossen van zijn zaak moeilijk maakt, is hij vastbesloten de waarheid te achterhalen. Zal zijn onverklaarbare gave hem ook dit keer helpen?






De mooie kaft, de omschrijving, ik verwachtte een duister Italiaans verhaal. De eerste zin zet direct de toon van het boek:

"De dode jongen stond bewegingloos op het kruispunt tussen Santa Teresa en het museum" 

De schrijfstijl is even wennen, want wat wordt er precies bedoeld, al snel kom je erachter hoe zijn jeugd de zwaarmoedige Ricciardi heeft gevormd. Dit is het begin van een ontzettend sfeervol verhaal met een bovennatuurlijk tintje. Het speelt zich voornamelijk af rond de opera van Napels in 1931. Er is een beroemd operazanger vermoord en de hulp van Ricciardi wordt ingeroepen. Hij leidt het onderzoek op zijn eigen manier, hij hoort de doden en gaat voornamelijk op zijn gevoel af. Op een respectvolle manier ondervraagt hij de betrokkenen, met begrip en zonder ze te veroordelen. Dit boek moet het niet hebben van de spanning maar van de mooie sfeer.

Dit is het eerste deel dat vertaald is, inmiddels zijn er al 13 boeken geschreven, ik hoop dat er snel meer worden uitgegeven.





zaterdag 28 april 2018

Peachez, een romance

Voor Peachez, een romance heeft Ilja Leonard Pfeijffer zich gebaseerd op een waargebeurd verhaal: dat van een professor in Amerika die verliefd wordt op een fotomodel dat hij surfend op het internet leert kennen en voor wie hij een alles overstijgende liefde gaat koesteren die zijn leven overhoop haalt. Uiteindelijk blijkt zijn liefde te zijn gegrond op een fantasie. Maar geldt dat niet in wezen voor alle liefdesrelaties?











Dit boek is geschreven vanuit een Argentijnse gevangenis, waar een professor terug kijkt op een zeer intense liefdeservaring. Hij doet dit door middel van het schrijven van een bekentenis.

Als een professor net voor zijn pensioen denkt de liefde van zijn leven te hebben gevonden, weet je direct al dat het niet goed is afgelopen. Je leest over de online ontmoeting met Sarah en hoe dit contact zijn leven gaat beheersen. Hij laat al snel zijn gereserveerde houding los, ze worden steeds openhartiger tegen elkaar en hij ervaart een intense verliefdheid voor haar.
Het was moeilijk om me in de professor te verplaatsen, hij kwam erg naïef over en ik had vooral medelijden met hem. Ondanks zijn vele kennis kwam hij op me over als een eenzame, zielige man, zonder veel sociale contacten. Daarom was hij waarschijnlijk een makkelijk slachtoffer. Zijn vastgeroeste leven aan de universiteit was zijn houvast. Door zijn verliefdheid laat hij alles los en overwint zelf zijn vliegangst.

In het boek staan veel moeilijke zinnen, geschreven in Latijnse taal en mythologische begrippen, gelukkig werd het meestal wel goed uitgelegd. Soms begreep ik niet wat er stond. Ik kan begrijpen dat mensen hierdoor afhaken en het boek niet uitlezen. Dat is jammer want het is een mooi verhaal over een grote liefde. Ik heb me na een tijdje geconcentreerd op het verhaal en de moeilijke dingen later opgezocht.

Doordat dit boek is geïnspireerd op het waargebeurde verhaal van een Engelse deeltjesfysicus, heb ik wel het gevoel dat ik een geloofwaardig verhaal heb gelezen, al blijf ik het onbegrijpelijk vinden dat iemand zo goed van vertrouwen kan zijn.



maandag 23 april 2018

En we noemen hem


Op 5 december 1946 wordt in Den Haag een bom bezorgd, verpakt als sinterklaas surprise. Drie 'foute Nederlanders' komen om het leven. Brein achter de aanslag is een verre oom van Marjolijn van Heemstra. In de familie groeit de aanslag uit tot een heldendaad.
Op haar achttiende krijgt Marjolijn een ring die van deze 'bommenneef' was - met het verzoek haar eerste zoon naar hem te vernoemen. Als ze jaren later in verwachting is, begint ze een zoektocht naar het ware verhaal achter de Sinterklaas moorden. Met de buik groeit ook de twijfel: was bommenneef een held of een ordinaire misdadiger? 







Dit boek is genomineerd voor de Libris literatuurprijs 2018, ik heb me opgegeven om mee te lezen met een leesclub bij Hebban omdat ik dit boek al op mijn "wil ik lezen" lijstje had staan.

Het boek begint met een proloog, hierin lees je dat de schrijfster een ring krijgt van een oudoom genaamd Frans, een ver familielid. Binnen de familie staat hij bekend als "de bommenneef". Hij wil dat degene die naar hem wordt vernoemd deze ring krijgt. Als Marjolijn zwanger wordt en een zoon verwacht, wil ze aan zijn wens voldoen en de jongen naar hem vernoemen. Maar eerst wil ze meer over zijn leven te weten te komen. Ze begint met vragen te stellen aan familieleden en mensen die hem hebben gekend. Daarna gaat ze opzoek in verschillende archieven. Niemand weet precies wat er tijdens de bomaanslag is gebeurt en wat de rol van Frans was tijdens het naoorlogse Nederland.
Vooral de twijfel van Marjolein vond ik goed weergegeven. Was hij goed of fout, dat is de belangrijkste vraag tijdens deze zoektocht.

Haar zwangerschap is heel mooi verweven in het verhaal. Het is op nuchtere en humoristische manier beschreven , het boek heeft een vlotte schrijfstijl. Door het aftellen van de weken zit er zelfs wat spanning in het verhaal. Het boek is erg origineel opgezet, maar hoe het precies gedaan is, daar kom je pas achter als je het boek uit hebt. Dan weet je ook pas hoe goed de titel bij het verhaal past.



zondag 22 april 2018

Ze is zoek

Elizabeth is zoek’ staat op het briefje in Mauds zak. Het is in haar eigen handschrift geschreven, net als het briefje op de muur. Maud wordt vergeetachtig. Ze koopt perziken op sap terwijl ze al een kast vol heeft, vergeet de thee te drinken die ze zelf inschonk en schrijft briefjes als geheugensteuntje. De mensen nemen haar niet meer serieus. Maar ze is vastbesloten te ontdekken wat er met haar vriendin Elizabeth is gebeurd en wat het verband is met het raadsel dat haar al zo lang kwelt: de nooit opgeloste verdwijning van haar zusje Sukey, vlak na de oorlog.







 
De dementerende hoofdpersoon in dit boek is de tweeëntachtigjarige Maud, vanuit haar perspectief wordt het verhaal verteld. In het boek lopen twee verhaallijnen door elkaar heen, beide staan ze in het teken van een vermissing. In het heden is Maud op zoek naar haar vriendin Elizabeth. Daarnaast blijft het verleden een grote rol spelen en heeft ze de zoektocht naar haar verdwenen zus Sukey nooit opgegeven. Ze gaat regelmatig op speurtocht, wat nogal wat hilarische momenten oplevert. Dit tot wanhoop van haar dochter die de zorg voor haar heeft. Tijdens het lezen merk je dat haar geheugen steeds slechter wordt, haar gedachtegang is heel mooi beschreven.

Het verloop van het verhaal vond ik wat saai en het einde kwam niet geloofwaardig op me over. Ik vond het verhaal overkomen als een roman terwijl ik een thriller had verwacht, er zit geen spanning in het boek.

Dit boek is een aanrader als je wat wilt lezen over dementie!




 Dit boek is eerder verschenen met de titel Elizabeth is zoek.‘

zondag 15 april 2018

Het huis van de drenkelingen

Het huis van de drenkelingen is een reis naar de donkerste hoeken van het menselijk bestaan. In een opvanghuis voor psychiatrische gevallen in Miami wordt de schrijver William Figueras opgenomen, in penibele mentale toestand. Het is alsof William de hel binnenstapt: vernederingen, verwaarlozing, fysiek geweld, misbruik, corrupte opzichters. Figueras legt het gortdroog vast, ook zijn eigen gedrag. Zijn dromen over Fidel Castro zijn humoristische flitsen in deze inktzwarte duisternis. 





De Cubaanse banneling en schrijver Guillermo Rosales was schizofreen en heeft de laatste jaren voor zijn zelfgekozen dood in 1993, zelf ook veel in dit soort opvanghuizen gezeten. Hij heeft bijna al zijn werk vernietigd, slechts een klein gedeelte is bewaard gebleven, waaronder dit boek  "Het huis van de drenkelingen".

Net als de schrijver verblijft William, de hoofdpersoon uit dit boek ook in een "boarding home". Dit is een opvanghuis voor psychiatrisch patiënten, hij weet dat dit een eindstation is.  Hij hoort stemmen en ziet duivels op muren. De bewoners worden onvoorstelbaar slecht behandeld door de baas van het huis, meneer Curbelo en zijn sadistische assistent Arsenio. Verwaarlozing, mishandeling en uitbuiting zijn in dit smerige huis aan de orde van dag. Aanranding, kleding in het toilet en bijna geen eten, dit is zijn miserabele leefomgeving. Van enig mededogen is geen sprake. Zijn enige houvast is het lezen van Engelse dichters. Als Francis in het huis komt wonen trekt ze gelijk zijn aandacht. Ze krijgen een relatie en hopen samen een nieuw leven te beginnen.

De uitzichtloosheid van de bewoners raakte me het meest. Toch vond ik het, ondanks de vele ellende, een bijzonder boek om te lezen, erg indrukwekkend.




woensdag 11 april 2018

De trooster


Geheel tegen de regels van het klooster in wordt een nieuwe gast opgevangen door Jacob, de conciërge. Aanvankelijk stelt Jacob, zich bewust van de hiërarchie binnen de orde, zich terughoudend op. Maar gaandeweg groeit er een verstandhouding tussen de gelovige conciërge en de gast die een misdaad op zijn geweten heeft. Jacob verliest zich in de aandacht die hij krijgt en is bereid ver te gaan om de vriendschap te behouden.



Bij een boekenwinkel hier in de buurt kwam Esther Gerritsen vertellen over haar nieuwe boek.
In het verleden las ik al  "De kleine miezerige god" en "Tussen een persoon" van haar. Dit is echter al lang geleden en er is me niet veel van bijgebleven. Tijd voor een hernieuwde kennismaking dus, ik kocht dit boek en het is door de schrijfster zelf gesigneerd.

Het verhaal speelt zich af in de paastijd daarom wilde ik het heel graag nu lezen. Eigenlijk kwam het niet zo goed uit qua planning en tijd maar ik heb het toch in een paar dagen kunnen lezen. Het boek is niet zo dik en de pagina's bevatten ruime witte randen.

Dan nu waar het om gaat, het verhaal zelf. Door de komst van de charismatische Henry gaat de conciërge Jacob nadenken over zijn eigen leven en hoe hij tot nu toe het geloof heeft beleefd. Door zijn kennis hierover door te vertellen aan Henry begint hij er zelf ook anders naar kijken. Hij wordt er zich meer van bewust en beseft dat hij nooit echt iets van zijn leven heeft gemaakt. Door de aandacht van Henry voelt hij zich gezien, maar komt de vriendschap tussen deze twee tegenpolen wel van twee kanten?

In dit boek is veel aandacht voor het Rooms Katholieke geloof, het lijdensverhaal en de rituelen tijdens de paasweek. Doordat ik hiermee ben opgegroeid ken ik dit allemaal goed. De personages raakte me niet echt, ik voelde me niet betrokken bij deze mensen. Waarschijnlijk ben ik iets minder enthousiast dan de meeste lezers die dit boek hebben gelezen.




vrijdag 30 maart 2018

De zaak Torfs


De Leuvense kunstexpert Pieter Torfs wordt benaderd door een bloedmooie vrouw, Christina Jonckheere. Zij wil Torfs inhuren voor een expertise op een onbekend werk van de laatmiddeleeuwse schilder Martin Schongauer.
Torfs, die een passionele maar bizarre verhouding heeft met zijn assistente, vermoedt dat er iets niet pluis is met het schilderij. Toch aanvaardt hij de opdracht als blijkt dat Christina Jonckheere in meer geïnteresseerd is dan in een louter zakelijke relatie.
Na een degelijk wetenschappelijk onderzoek schrijft Torfs een echtheidscertificaat uit en wordt het werk voor een fortuin verkocht. Twee weken later bengelt hij aan een koord in zijn huis. Zelfmoord op het eerste gezicht.
Hoofdinspecteur Thomas Berg bijt zich vast in het onderzoek en ontdekt dat er van zelfmoord geen sprake is. Als enkele dagen later een tweede slachtoffer valt, zit de anders zo rustige universiteitsstad plots opgezadeld met een dubbele moord. 



Dit is het eerste deel van de serie rondom hoofdinspecteur Thomas Berg, eerder las ik De mythe van Methusalem. Al lang wilde ik meer boeken van deze serie lezen en ben nu eindelijk met het eerste deel begonnen, ter voorbereiding op een weekendje Leuven.
 
Het boek begint met Pieter Torfs, hij restaureert, samen met zijn assistente Marianne kunst en is een van de beste in zijn vakgebied. Als de mysterieuze Christina vraagt om een schilderij op echtheid te onderzoeken heeft hij grote twijfels om deze opdracht aan te nemen. Hij voelt aan dat er iets niet klopt maar kan echter niet op tegen de charmes van deze mooie dame. Na een tijdje wordt hij dood aangetroffen en blijkt hij te zijn vermoord.
 
Na deze moord komt Thomas Berg in beeld en gaat op onderzoek in de kunstwereld. Naast zijn werk houdt hij van goede koffie en lekker eten, Claes deelt tussendoor nog een paar lekkere recepten en noemt de wijn die er bij wordt gedronken. Deze details geven iets extra's aan een boek, ik vind dit super! Kortom dit boek is veel meer dan een standaard thriller of misdaadroman zoals Claes zijn boeken zelf omschrijft. Het is geen boek waarvan je op het puntje van de stoel zit van spanning, maar wel ontzettend sfeervol.

Wat mij verder nog erg aanspreekt in dit boek is de aandacht voor kunst. Van Martin Schongauer had ik nog nooit gehoord,in eerste instantie dacht ik zelfs dat het een fictief persoon was, maar hij is wel degelijk een bekende prentmaker/kunstschilder uit de 15e eeuw.


woensdag 21 maart 2018

Een vrouw in Havana

Patricio Rubio is een 87-jarige inwoner van Madrid die slechts nog leeft voor zijn herinneringen. Op een ochtend, op weg naar zijn kaartclub, ruikt hij ineens een parfum dat hij al jaren niet meer heeft geroken. De geur brengt hem terug naar het land waar hij zo lang heeft gewoond: Cuba, en in het bijzonder naar warenhuis El Encanto.

Patricio herinnert zich hoe hij in 1947 emigreerde naar Cuba, en zichzelf met zijn vlotte babbel een baantje wist te bezorgen in El Encanto. Langzaam beklom hij de hiërarchische ladder, om uiteindelijk een gewild modeontwerper te worden. Maar zijn carrière werd altijd overschaduwd door zijn persoonlijke leven – de liefde van zijn leven, Gloria, behoorde toe aan een andere man. En niet zomaar een man, maar César Valdéz, de machtigste maffiabaas van Cuba. Toch blijkt hun liefde uiteindelijk sterker te zijn dan wat dan ook.



Cuba staat boven aan mijn verlanglijst om heen te gaan, vandaar dat ik er graag wat boeken over wil lezen. Deze roman leest heerlijk weg en neemt je mee naar het Havana midden vorige eeuw. Het is een heerlijk liefdesverhaal om lekker bij weg te zwijmelen en niet te hoeven nadenken. Tijdens het vorige koude weekend had ik dit boek in twee dagen uit.